Puszcza to miejsce schronienia i ucieczki, miejsce tajemnicze i bezludne. Las to pierwotny dom człowieka, do którego po dziś dzień wraca, by odetchnąć spokojem, ciszą i wolnością.

W lesie szukali schronienia wyjęci spod prawa (jak Robin Hood w Sherwood), pustelnicy (św. Hubert w Lesie Ardeńskim), kochankowie (Tristan i Izolda), błędni rycerze (Persifal) i bojownicy o wolność (“żołnierze wyklęci”).

Puszcza to - z samego już źródłosłowu - miejsce odludne, dawna pustać. Tętniąc życiem, mnogością roślinności i zwierzyny, pozostaje jednocześnie symbolem ciszy, melancholii i samotności. Nieodmiennie wzbudza w sercu nostalgię, tęsknotę za domem i wolnością w ich najgłębszym znaczeniu. Dla jednych jest schronieniem, dla innych - niebezpieczeństwem. Z niej wyszedł człowiek u swoich prapoczątków (jest więc symbolem życia), ale i w niej znajduje swój koniec (wszak łatwo w niej przepaść bez wieści).

Puszcza to coś więcej niż las, tak jak las różni się od miejskiego parku. Puszcza ustanawia własne prawa, stanowi królestwo nieujarzmionej przyrody, siedlisko tajemnicy, dzikości, mroku.

“Puszcza królewska, książęca, biskupia, świętokrzyska, chłopska, ma zostać na wieki wieków jako las nietykalny, siedlisko bożyszcz starych, po którym Święty Jeleń chodzi - jako ucieczka anachoretów, wielki oddech ziemi i żywa pieśń wieczności”
Puszcza Jodłowa, Stefan Żeromski, AD 1926

1) Fotografie Macieja Ciupy, Faces of Nature.
2) Słownik mitów i tradycji kultury, Władysław Kopaliński, Warszawa 2008.
3) Słownik symboli, Władysław Kopaliński, Warszawa 2001.